[Lilium's not Here]

ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนว่าผมเองไม่ได้เป็นแฟนเพลงของป้า Liza Minelli แต่ประการใด แล้วก็ไม่ได้ติดตามผลงานของเธออย่างเป็นอันทั้งด้านการร้องเพลง ละครเวที หรือบทบาทในภาพยนตร์นะครับ ผมจึงไม่มีข้อมูลเบื้องลึกของเธอคนนี้แต่ประการใด แต่ที่ผมสนใจเธอและอัลบั้ม Results ชุดนี้เป็นพิเศษก็เพราะว่าชื่อของโปรดิวเซอร์นี่แหละครับ ซึ่งแน่นอนว่าใครที่ติดตามงานดนตรีป๊อปโดยเฉพาะในช่วง 10-20 มานี้ก็คงจะเคยได้ยินได้ฟังงานของคู่หูร้านขายสัตว์เลี้ยง "Pet Shop Boys" กันมาบ้าง ครับ....ก็พวกเขานี่แหละคือโปรดิวเซอร์ของชุดนี้แถมยังดูแลเรื่องการผลิตและการแต่งเพลงในอัลบั้มนี้กว่า 90% เลยทีเดียว

หากเหลือบไปดูรายชื่อจะพบว่ามีหลายเพลงที่แฟนเพลงของ PSB รู้จักกันดีทีเดียว ไล่ตั้งแต่ Losing My Mind กับ So Sorry, I Said ที่มีเวอร์ชั่น PSB เล่นเองร้องเองในจำนวนบี-ไซด์ของชุด Introspective นั่นเองครับ ซึ่งจริงๆแล้วนั่นก็คือเพลงที่ทั้งคู่ตั้งใจจะให้ Liza ร้องนั่นเอง โดย Losing My Mind เป็นซินธ์ป๊อปจังหวะมิดเทมโปอารมณ์หรูหราที่ดัดแปลงมาจากเพลงที่ประพันธ์ำสำหรับละครเวทีของ Stephen Sondheim อีกที เนื้อหาเพลงนี้ง่ายๆแต่สุดแสนจะโรแมนติกครับ Liza ใช้เสียงร้องที่ใหญ่และเปี่ยมพลังของเธอตัดกับริธึ่มแน่นๆและเสียงซินธ์เก๋ๆได้อย่างน่าฟังทีเดียว ส่วน So Sorry, I Said เป็นซินธ์ป๊อปบัลลาดเศร้าหมองที่รองพื้นด้วยริธึ่มบางเบาและเสียงสตริงซินธ์ขุ่นๆ ซึ่ง Liza ก็ปรับคีย์เสียงร้องลงมาเข้ากับบรรยากาศได้อย่างยอดเยี่ยม นอกจากนี้แล้วยังมีเพลงคัฟเวอร์จากสองอัลบั้มแรกของ PSB อย่าง Rent และ Tonight is Forever โดยเอามาทำเป็น Orchestral Version เพียวร์ๆเพื่อให้ Liza ได้โชว์พลังเสียงในแบบของเธออย่างเต็มที่ ซึ่งก็ออกมาไพเราะมากครับ โดยเฉพาะเวอร์ชั่นนี้ของเพลง Rent นั้น PSB ได้นำไปเล่นในทัวร์ Performance และอัลบั้มบันทึกการแสดงสดชุด Concrete อีกด้วย แค่นั้นยังไม่พอครับ ยังมีเพลงคัฟเวอร์ Twist in My Sobriety เพลงสุดดังแห่งยุค 80's ของ Tanita Tikaram ที่ถูกนำมาแปลงเป็นซินธ์ป๊อปจังหวะฉึกฉักได้อย่างน่าฟัง โดยที่ไม่ทิ้งความหม่นของเพลงต้นฉบับไป และ Love Pains ที่คัฟเวอร์นักร้องแนวดิสโก้ Yvonne Elliman ก็พอฟังได้แต่ก็ไม่มีอะไรเด่น 

ทางด้านเพลงใหม่ 4 เพลงในชุดนี้ก็ยังเป็นผลงานการแต่งของ PSB ล้วนๆ ตั้งแต่เพลงจั่วหัวอัลบั้ม i Want You Know ซินธ์ป๊อปริธึ่มสุดเท่เคล้าเสียงเครื่องสายสุดเฉียบ, If There Was Love มาแบบเนิบๆกับซาวนด์คีย์บอร์ดเยือกเย็นได้บรรยากาศ Liza ร้องเพลงนี้ได้เซ็กซี่ดีครับ, Don't Drop Bomb ริธึ่มแข็งโป๊กแต่มีเสน่ห์แบบยุค 80's ซินธ์เล่นได้เนี้ยบเช่นเคย, I Can't Say Tonight ปิดท้ายอัลบั้มด้วยจังหวะแบบเนิบๆ เซ็กซี่นิดๆ โรแมนติกหน่อยๆ เมโลดี้โบราณชะมัด แต่ก็เข้ากับเสียงร้องสไตล์บรอดเวย์ของ Liza ดี ซึ่งทั้งสี่เพลงนี้ก็ล้วนแต่เป็นซินธ์ป๊อปเนียนๆที่เท่ทั้งบรรยากาศและเมโลดี้ คือมีลายเซ็นของ PSB อยู่เพียบเลยครับ ซึ่งถ้าลองเปลี่ยนเสียงร้องเป็น Neil Tennant ก็คงจะจับไปยัดในอัลบั้มในอัลบั้มหนึ่งของ PSB ระหว่าง Please หรือ Actually ได้เลยล่ะ เว้นแต่เพลงสุดท้ายที่คงจะเป็นได้แค่บี-ไซด์ชั้นดีเท่านั้น

สรุปว่างานนี้ไม่มีความจำเป็นเลยว่าคุณจะชอบสไตล์โดยปกติของ Liza Minnelli หรือไม่ เพียงแต่คุณเป็นคนที่หลงใหลซาวนด์ดนตรีซินธ์ป๊อปยุค 80's และโดยเฉพาะแฟนเพลงของ PSB ที่คงไม่ปฏิเสธเพลงป๊อปซาวนด์หรูหราแบบนี้อยู่แล้ว ก็สามารถเพลิดเพลินไปกับอัลบั้มนี้ได้ไม่ยาก เพราะนอกจากเสียงร้องของ Liza และออเคสตรัลซาวนด์ที่หรูหรากว่าปกติอยู่สักนิดแล้ว นอกนั้นมันคือเสียงของ Pet Shop Boys เต็มๆครับ 

"อย่างไรซะคุณนายคนนี้ก็เป็นแค่สาวใหญ่ไฮโซที่นำแสนรู้ของเธอมาแต่งองค์ทรงเครื่องในร้านขายสัตว์เลี้ยงแค่เพียงชั่วครู่....ก็เท่านั้นเอง"

edit @ 14 Jan 2010 22:03:54 by Liliumination

edit @ 14 Jan 2010 23:12:03 by Liliumination

edit @ 14 Jan 2010 23:13:04 by Liliumination

edit @ 14 Jan 2010 23:14:27 by Liliumination

edit @ 15 Jan 2010 00:14:42 by Liliumination